Dag13: Astorga - Trabadelo

Enkelen onder jullie zijn al gans de dag de blog aan 't bekijken om te vernemen hoe het met Jan is gesteld. Sommigen hopen dat hij ... ,anderen vragen zich af "Neemt hij nog een rustdag", "Ligt hij aan een infuus" of "keert hij terug"? Wel, dat laatste zat gisteren in mijn gedachten: "Waarom niet terugkeren naar Valencia?" Ik ben er zeker van dat ik daar, met zo'n wind, in enkele dagen gestaan zou hebben.
Maar de Jan was deze morgen springlevend en de wind was gaan liggen. Intussen kocht ik ook een nieuwe windvest en de zon scheen. Wat moet je nog meer hebben om gelukkig te zijn?

Er gebeuren ook wonderen op de camino. Een Spaans koppel dat in Zamora bij me op de kamer sliep, ging deze morgen ook op stap. Die twee hadden dus 150 km in twee dagen. Amai! Ik kreeg met moeite een goeiedag.

Op weg naar Foncebadon reed ik naast een jong meisje. Zij wist me te vertellen dat ze uit Californië kwam en gestart was in Pamplona. De foto van mezelf met de sneeuwtoppen werd genomen door een jonge lady uit Indiana.
En zo reed ik langzaam naar 1 523 m naar het kruis. This is the place to be voor iedere ware peregrino.  Een emotionele plaats, een emotioneel moment.
Daarna volgde de afdaling naar Ponferrada met nog steeds de witte bergtoppen als decor. Na 91 km rijden door een prachtige streek, bereikte ik m'n eindpunt voor vandaag: Trabadelo.

het kruis

een sneeuwman bij het kruis

el acebo

het decor

trabadelo