Dag 16: Melide - Santiago

Deze morgen werd ik vroeg wakker. Ik ging vlug op zoek naar een ontbijt en dan de fiets op.
Alles zat mee: een mooi zonnetje en geen wind. In het volgende dorpje was het reeds 5 graden. Dat viel mee!
Het was mijn bedoeling om verder te fietsen op de caminoweg, maar na een bruggetje en enkele flinke kuitenbijters, begreep ik dat ik dit niet kon volhouden tot in Santiago. Ik ging dan maar verder op de national.
Alles ging vlot tot bij het binnenrijden van Santiago. Ik moest de weg van de peregrino's volgen en er werden me heel wat korte hellingskes van 15% en meer voor de wielen geschoven. De wandelaars keken vol bewondering naar die oude grijze peregrino en moedigden hem aan, terwijl hij naar boven klauterde.

Om 12.13 uur stond ik voor de kathedraal en toen begon het ..., ja, te druppelen! De cirkel was rond: een begin en een einde in de regen.

De teller bleef staan op 1 339 km. Het ritje van vandaag was 57 km lang met 795 hoogtemeters.

De rest van de dag wordt gevuld met het inleveren van mijn fiets, het afhalen van mijn camino en een bezoek aan de bib om de terugreis in orde te brengen. Vanavond heb ik een ontmoeting met de hospitaleros van Los Arcos.

Ik wil mijn verslag eindigen met een woordje van dank aan allen die mij geholpen of gesteund hebben bij het slagen van mijn vijfde camino.

Groetjes van een vermoeide maar tevreden peregrino
Jan

daar moest ik ook over

aankomst bij de kathedraal

Dag 15: Samos - Melide

Gisteren reed ik Gallicië binnen en dan weet je dat er veel groen zal zijn. Maar om iets groen te doen  kleuren, moet het natuurlijk regenen. Deze morgen bij de start regende het dan ook, maar dat zou gelukkig maar een uurtje duren.
Na een half uur reed ik door Sarria en was het reeds 6 graden. Wat een luxe na gisterenochtend!
De rest van de voormiddag bleef het bewolkt en frisjes. De ene beklimming volgde de andere op. Zo kreeg ik regelmatig prachtige vergezichten.
Na de middagstop en het trotseren van de vele busperegrino's, kwam ik op de national. Nog 69 km te gaan tot Santiago. Als je me een beetje kent, weet je dat het zeer aanlokkelijk was om dat vandaag nog af te werken. Maar ik koos voor de caminoweg: onverhard en door kleine dorpjes. Dat ging trager, maar het was rustgevend: het gevoel van een mountainbike rit.

Met nog 55 km tot Santiago, besloot ik te stoppen in Melide, na een rit van 72 km. Zo hou ik toch nog iets over voor morgen.

Welk gezelschap ik vanavond aan tafel zal krijgen, weet ik niet. Maar de laatste twee avonden zat ik met Duitsers, Canadezen, twee Oostenrijkers die van thuis naar Santiago fietsen en ja, de lady uit Californië was er ook in geslaagd om in twee dagen dezelfde afstand te fietsen.

Zo dat was het. Wat morgen brengt, zien we nog wel.

Groetjes

Portomarin

dorpje bij Melide

Dag 14: Trabadelo - Samos

Wie dacht dat het slechtste voorbij is, had het fout. Nee, de slijtageslag gaat verder. Gisteren was slechts een adempauze. Saint-Jacques blijft ons maar op de proef stellen.

Een Chinese wist me gisteren te vertellen dat het deze morgen 1 graad zou zijn. Een Duitser toonde me een selfie van die ochtend op Cruz de Fer, ondergesneeuwd.

Vanmorgen vertrok ik bij koud en rustig weer. Het werd vandaag opnieuw een klimrit. We klommen van 600 m naar een hoogte van 1 345 m.
Tijdens de afdalingen was het ijskoud. De toppen van mijn vingers bevroren bijna. Tijdens de langste afdaling begon het zelfs te regenen. Dat pijnigde mijn verkleumde ledematen nog meer. Gelukkig hield het vlug op.

Na 59 km eindigde mijn rit in Samos. Genoeg is genoeg.

In het klooster is er een albergue, maar mijn paard moest 1 km verder alleen slapen en dat liet ik niet toe. Ik trok dan maar naar een andere albergue. Toen mij een plaats werd toegewezen in een slaapzaal, trokken vier Aziatische  meisjes hun ogen wijd open. De baas begreep het en zo kreeg ik een kamer voor mij alleen.
Je hoort hier ieder moment het woord 'frigo' zeggen.

Intussen ben ik ook Gallicië binnengefietst. Dat betekent dat het eind in zicht is, maar je weet nooit zeker wanneer we het einde zullen bereiken ...

Groetjes van een peregrino die zich opwarmt aan een warme koffie

m'n klein ventje, m'n klein ventje laat...

Typische bouwstijl

Samos

Klooster van Samos

Dag13: Astorga - Trabadelo

Enkelen onder jullie zijn al gans de dag de blog aan 't bekijken om te vernemen hoe het met Jan is gesteld. Sommigen hopen dat hij ... ,anderen vragen zich af "Neemt hij nog een rustdag", "Ligt hij aan een infuus" of "keert hij terug"? Wel, dat laatste zat gisteren in mijn gedachten: "Waarom niet terugkeren naar Valencia?" Ik ben er zeker van dat ik daar, met zo'n wind, in enkele dagen gestaan zou hebben.
Maar de Jan was deze morgen springlevend en de wind was gaan liggen. Intussen kocht ik ook een nieuwe windvest en de zon scheen. Wat moet je nog meer hebben om gelukkig te zijn?

Er gebeuren ook wonderen op de camino. Een Spaans koppel dat in Zamora bij me op de kamer sliep, ging deze morgen ook op stap. Die twee hadden dus 150 km in twee dagen. Amai! Ik kreeg met moeite een goeiedag.

Op weg naar Foncebadon reed ik naast een jong meisje. Zij wist me te vertellen dat ze uit Californië kwam en gestart was in Pamplona. De foto van mezelf met de sneeuwtoppen werd genomen door een jonge lady uit Indiana.
En zo reed ik langzaam naar 1 523 m naar het kruis. This is the place to be voor iedere ware peregrino.  Een emotionele plaats, een emotioneel moment.
Daarna volgde de afdaling naar Ponferrada met nog steeds de witte bergtoppen als decor. Na 91 km rijden door een prachtige streek, bereikte ik m'n eindpunt voor vandaag: Trabadelo.

het kruis

een sneeuwman bij het kruis

el acebo

het decor

trabadelo

Dag12: Alija del Infantado - Astorga

Het verhaal begint eigenlijk bij gisterenavond na mijn smsje.
De albergue lag in het begin van het dorp. Om in het dorp te geraken, moest ik ongeveer 1 km wandelen en daar had ik geen zin in. Het was te koud.
Ik sprak dan maar m'n voorraad aan: een doosje olijven, een doosje met pasta, vis en maïs. Dat alles samen met een grote pot koffie.
Om 8.30 uur ging ik slapen; mijn kamergenoten ook. Om 9.45 uur hoorden we plots een klop op de deur en daar stond een Spaanse furie voor ons bed - ik dacht direct aan mijn legerdienst: appel aan bed): we moesten nog betalen. Ze zei nog vanalles en ik antwoordde: "No problem". Ze had ook ons ontbijt bij.

Deze morgen was ik vroeg uit de veren om stipt om 8 uur te starten.
De eerste 23 km gingen nog, maar vanaf La Baneza was het een rechte streep van 19 km naar Astorga. Wie zei dat het vandaag minder ging waaien, had het behoorlijk mis. Dit heb ik nog nooit meegemaakt! 19 km in één uur en drie kwartier! Ik keek constant naar de grond of soms naar links, want de bergtoppen waren bedekt met sneeuw.

In Astorga heb ik de handdoek in de ring geworpen en een pensionnetje gezocht, een douche genomen en mij neergegooid op bed. Daarna ging ik nog een spaghetti eten.

Het verschil met het weer van gisteren? Het was droog en zonnig, maar ijzig koud.

De Camino de Levante liep over de Camino de la Plata in Zamora en nu gaat die camino over in de camino français.
Het is nog een kleine 300 km tot  Santiago met nog twee serieuze beklimmingen. Morgen de eerste: één tot boven de 1 400 m. Maar de krant zit al klaar om de afdaling te doen.
Hopelijk mag ik de meldingen vanuit het thuisfront geloven en zal het morgen minder waaien. Zo niet, dan weet ik niet meer wanneer ik zal aankomen.

Groetjes
Een peregrino die nu op zoek gaat naar de nodige calorieën

sneeuw op de toppen

cathedral van astorga

astorga

castillo de los quinones

Dag 11: Zamora - Alija del Infantado

(sms)

De geschiedenis van deze rit is heel kort samen te vatten: het was zoeken en niet veel vinden.

Onder druilerige regen en bij maar 9 graden, vertrok ik om 8 uur uit Zamora.
De weg liep tussen velden en af en toe eens door een dorpje.
Na een poosje kreeg ik het koud, maar in geen enkel dorp was er een bar te vinden. Ik ben dan maar een bakkerijtje binnengesprongen, met de bedoeling iets te kopen. Maar toen ik een koffiezet zag staan, vroeg ik een koffie en die kreeg ik dan ook.
Daarna zocht ik de nationale op en daarlangs vond ik ietsje gemakkelijker een bar. Daar het dan goed ging, met de wind in de rug, kwam ik bedrogen uit rond de stad Benavente. Ik ben rond de stad gesukkeld, kwam terug op de camino terecht, maar opnieuw kwam ik alleen in eenzame kleine dorpjes, waar nergens iets om te slapen was.

Na 107 km kwam ik hier uitgeteld aan, hopend dat het ietsje warmer wordt en dat de wind eens gaat liggen.

groetjes

Dag 11 in Spanje. (Aanklikken om het kaartje te vergroten)

Dag 10: Nava del Rey - Zamora

Deze nacht werd ik wakker van het geluid van de regen. Onmiddellijk werd er een plan B beraamd: een dagje ter plaatse blijven indien nodig. Maar liever niet natuurlijk ...
Om 8 uur begon de regen te verminderen en om 9 uur was de start. Het was maar 10 graden en de gevoelstemperatuur lag zelfs nog 5 graden lager!

Het relaas van de rit kan ik als volgt samenvatten: een strijd van een fietsende peregrino met de gierende wind. De eerste 45 km blies hij schuinvoor; de laatste 30 km pal op kop. Om aan te tonen hoe hard hij blies: ik reed die laatste 30 km constant tussen 10 en 13 km per uur. Wie de strijd gewonnen heeft, laat ik in het midden. Maar ik zal de wind zeker niet uitdagen, want ik heb hem liever in m'n voor- dan in m'n nadeel.

Na 75 km kwam ik aan in de albergue in Zamora. Het was een beetje thuiskomen: twee jaar geleden ontstond hier m'n vriendschapsband met de Italianen.
Ik kreeg een plaats toegewezen in een kamer van acht personen: daaronder één Hongaar, één Spaans koppel, een Duitser en twee Hollandse dames. Eén ervan wist waar Wevelgem ligt, omdat ze regelmatig bij Hilde, een therapeute, op bezoek komt.
Vanavond is er om 20 uur een gemeenschappelijke maaltijd. Morgen kunnen we ontbijten om 7 uur en om 8 uur moeten we vertrekken.
Zo, dat is nog eens het leven van een ware peregrino. Ik hoop wel dat er geen bomen gezaagd zullen worden vannacht, maar ... mijn materiaal ligt al klaar.

Wat het weer voor morgen betreft: dat zal ik dan wel zien. Nu geniet ik nog een beetje na van de rit van vandaag.

Groetjes uit het kille Spanje

Zamora

Zamora

Zamora: de albergue

Zamora

Dag 9: Avila - Nava del Rey

Toen ik deze morgen vertrok, was het net geen 10 graden. Het voelde bitter koud, want ik begon met een afdaling naar de rio Adaja. En natuurlijk moest ik daarna weer uit het dal raken. Toen ik achterom keek, zag ik Avila zoals ik het verwacht had, want gisteren ben ik de stad in feite langs de andere kant binnengereden.
Links van mij zag ik in de verte dat er nog sneeuw op de toppen van de bergen lag. En inderdaad: de hoogste top van de sierra de Avila is 1 728 m hoog. Die bergtop kon ik 70 km verder nog zien.
Na nog eens tot 1 200 m stijgen, ging het langzaam naar waar ik nu zit. Ik reed naar beneden tot op 764 m  in Nava del Rey.

Gans de weg was er een schrale noordwestenwind en zo bleef het frisjes.
Rond Arevalo reed ik zo'n 10 km door naaldbossen waar ze hars van de bomen aftapten. 
Onderweg heb ik even de tijd genomen om een mierenkolonie bezig te zien. 't Was prachtig hen te zien sleuren aan kleine stukjes gras.
Ik zag een dode slang én een levende. Maar om een foto van de levende te nemen, krijg je de tijd niet, want zo'n serpent is vliegensvlug weg.

Mijn rit zou normaal eindigen na 92 km in Medina del Campo, maar ik voelde me goed en heb er 108 km van gemaakt.
Het grootste deel van de rit ging door graangewassen die zo triestig stonden: met moeite 30 cm hoog. Ze bevatten ook heel weinig korrels. Mijn vaststellingen werden bevestigd in het tv journaal.

Ik zou nog vergeten dat ik gisteren de streek van Castilla la Mancha verlaten heb en nu door Castilla y Leon reis.

groetjes

Avila

't is niet van mij

hars aftappen

kasteel van Medina del Campo

Dag 8: Cadalso de los Vidrios – Avila

Het weerbericht van gisteren beloofde weinig goeds voor vandaag: regen, onweer en een felle wind. En dat voor een bergrit! Dat was niet de ideale slaappil...

Toen ik wakker werd, blies de wind als een gek. Gelukkig was het nog droog.

Bij de start van de rit, was mijn gevederde vriend daar terug. We hadden allebei hetzelfde doel: iets zoeken en hopen te vinden.
Na een pittige afdaling vond ik de granieten toros. Het loonde de moeite om hiervoor enkele kilometers extra te fietsen.
Pas dan begon de eigenlijke klimrit: van 800 m naar 650 m, om terug te stijgen naar 1 250 m, te dalen naar 900 m en tenslotte het hoogste punt van 1 315 m te bereiken.
Met een grote snelheid liet ik mij daarna vallen naar Avila (1 125 m).

Aangekomen op de kasseitjes, deed ik een Vandenbrouckske: spurten (hm) naar boven. Zoals Frank was ik ook de eerste. Met dat verschil dat hij nog een gans peloton achter zich liet.

De ritgegevens: 86 km met 1 200 hoogtemeters.
De zon heb ik niet gezien en het was minder dan 20 graden.

groetjes

granieten toros uit 1468

het hoogste punt van de reis

de kasseitjes van Vandenbroucke

mijn slaapgezelschap

Dag 7: Toledo - Cadalso de los Vidrios

Nadat ik afscheid had genomen van de heer des huizes (zie foto), verliet ik het kasteel en daalde af naar el rio Tajo.  Dat is de rivier die van Toledo een eiland maakt.

Daarna mocht ik onmiddellijk terug beginnen klimmen. Even later volgde ik een poosje de loop van de Tajo, toen plots zo'n grote vogel boven me vloog. We keken elkaar recht in de ogen, zagen dat het goed was en vervolgden elk onze eigen weg.

Een stukje verderop reed er plots een Spaanse wielertoerist naast mij. Toen hij vernam waar ik mee bezig was, reed hij hoofdschuddend weg en riep me nog een "beun camino" na.

De provinciale ging over in een nationale. In het begin was er geen auto te bespeuren, daarna alleen af en toe.

In het dorpje Escalona zag ik, op de ruïnes van het kasteel, de eerste kolonie ooievaars. En wat voor één!

Op het laatste had ik de keuze uit twee routes: als ik rechtdoor koos, moest ik de volgende dag maar een goeie 60 km fietsen; koos ik linksaf, dan zouden het er de volgende dag 70 worden. De tweede optie genoot mijn voorkeur, omdat ik op die route iets wil bezoeken.

Zo was mijn rit van vandaag maar 83 km  lag. Hij bracht me op een hoogte van 800 m.

Morgen, op weg naar Avila, zit er eentje van meer dan 1000 m in en dat wordt zwaar in dit warme weer.

Groetjes

cadalso de los vidrios

de ruïne van Escalona

samen met de heer des huis

kasteel van Maqueda

die bloemen worden lekkere vruchten

Dag 6: Tembleque – Toledo

Zoals aangekondigd, werd het vandaag een korte rit (69 km).

Onderweg werd het landschap glooiend (vooral olijfbomen), met langs beide kanten hier en daar een heuveltop. De volgende dagen zal er dus meer geklommen moeten worden.
Op één van die heuveltoppen stond een ruïne van een kasteel. Erboven lieten drie grote roofvogels (de orde van de arenden) zich meedrijven op de thermiek. Dat was in het dorpje Mora (nergens zien staan "de y aragon").

Toen ik op een hoogte stond, vlak voor Toledo, viel mijn mond open van verbazing: wauw, wat een oude stad. Ik ben er zeker van dat deze vroeger oninneembaar was.
Na wat foto's, begon ik de afdaling naar een brug. Nadat ik navraag had gedaan m.b.t. mijn slaping, begon ik de steile klim naar de binnenstad. Toen bleek dat ik daar niet moest zijn. Er is me dan iemand met zijn auto voorgereden tot aan de voet van een klimmetje (stijgingsgraad tussen 10 en 19%) naar een kasteel (zonder jonkvrouwen). Dit kasteel is gebouwd door koning Alonso en is van Arabische oorsprong. Ik schreef me in - vol pension - en kon om 14 uur al deelnemen aan de lunch.

Daarna deed ik een stadsbezoek: slenteren in smalle straatjes onder een loden zon (30 graden).
Tenslotte kwam ik terug naar mijn slot, want na 22 uur mag je hier niet meer binnen.
Intussen was mijn kamergenoot uit Avignon (liftend) aangekomen.

Deze morgen voerde ik mijn wekelijks gesprek met mijn sportdokter. Toen hij mijn verhaal hoorde, gaf hij me de raad nog meer te drinken. Oei, wat een opgave!!

Zo, dat was het nieuws vanuit het zonovergoten Spanje.

Flemish peregrino
Juan

Jan zijn 6 dagen in Spanje (aanklikken om te vergroten)

Toledo

Toledo

Mijn slaapplaats

Mijn slaapplaats

Kathedraal van Toledo

Dag 5: San Clemente - Tembleque

Is het niet fantastisch 's morgens op te staan, het raam open te trekken en honderden gierzwaluwen op en neer te zien vliegen? Even later zag ik ook nog een leeuwerik fluitend naar de hemel opstijgen. Oh, wat is de natuur mooi!

Bij het binnenrijden van het eerste dorp (na 22 km) was het al 9.30 uur en nog maar 13 graden. Ik deed wat voorraad in en reed terug de velden in. Helemaal niets kom je daar tegen. Hoewel ... deze voormiddag zag ik wél een onbemande bevoorrading met water en wijn.
Zo ging het de hele dag door velden, afgewisseld met een dorpje.
's Middags stond ik klaar om uit een dorpje te vertrekken, toen een non naar me toe kwam. Toen ze hoorde waar ik naartoe fietste, kreeg ik wel twee maal de zegen. Ik moest er de groeten doen vanwege zuster Clara.
Na de middag schrok ik me een aap: plots zag ik voor mijn voorwiel een kanjer - meer dan 1 m lang! - van een slang. Gelukkig kon ik ze ontwijken. Nadat ik nog even was doorgereden, keerde ik terug om een foto van van de slang te nemen. Helaas was ze nergens meer te bespeuren.
Midden in de velden ontmoette ik een Frans peregrino koppel. Zij waren ook niet aan hun proefstuk toe. Ze liepen de Camino del Sureste.
Vandaag ben ik vooral door wijngebied gereden, want ik zag bijna niks anders dan druivenranken.
Bij het binnenrijden van Tembleque zag ik voor de eerste keer mijn vrienden terug: de ooievaars.

De rit van vandaag liep een beetje uit: ik heb een stukje aan de 85 voorziene kilometer gebreid, omdat iemand me vertelde dat Toledo zo'n mooie stad is. Zo kwam ik aan een mooie 116 km, nochtans met een stevige wind (3 à 4 beaufort) in de rug.
Iedere dag ondervind ik hier grote temperatuurschommelingen, want deze middag was het alweer 25 graden.

Zo, dat was het voor vandaag.

Groetjes
Jan

ik ben nooit alleen

de onbemande bevoorrading

Tembleque

Dag 4: Albacete - San Clemente

Deze morgen ben ik vertrokken onder een blauwe hemel en dat bleef de ganse dag zo.
De rit verliep als, net als gisteren, nog steeds op het plateau van 700 m hoog. Er blies een fris windje in mijn rug. Gelukkig maar.

Via fietspaden kon ik de stad verlaten. Daarna vervolgde ik mijn weg langs de dienstweg van de tgv, tot ik niet anders kon dan die verlaten.
Toen was ik de koning te rijk: anderhalf uur kreeg ik een echte (onverharde) caminoweg onder de wielen. En op die weg, in de verte, heb ik de eerste caminoganger ontmoet. Het was zalig tussen de velden, zonder lawaai en alleen met de natuur.
In La Gineta waagde ik me in de plaatselijke bar aan een pronostiek voor de grote match tussen de twee Madrileense ploegen. Als ik win, gaat de winst naar die fanclub.
Helaas, mooie liedjes duren niet lang. Na mijn pauze, moest ik verder over een landelijke weg, vlak langs de autosnelweg. Zoem... zoem...!
Nadien ging mijn voorkeur uit naar provinciale wegen en ook daar is geen kat te zien.
Het landschap was de laatste twee dagen hetzelfde: afwisselend graangewassen, wijngaarden en olijfbomen. Het ziet er dus tamelijk groen uit, maar de grond is kurkdroog.


Nu en dan reed ik door een dorpje - ik heb dat vorig jaar geleerd - en werd ik opgehouden door een processie. Dat ging telkens gepaard met luid geknal.

Na 82 km stond ik voor een gesloten hostel. Het was hun sluitingsdag. Maar toen ik telefoneerde, mocht ik toch binnen.

Het kwik steeg vandaag tot 30 graden, maar door die frisse bries was het nog aangenaam.

Zo, dat was het voor vandaag. Morgen een nieuwe dag!

grtjs

Jan

Casa de Fernando Alonso in Casas de Haro

La Roda